برگزیده اشعار سیمین بهبهانی

خسته مشو ،دلا ،دلا                    موسم کار می رسد  
باز شکاریم تویی ،                            وقت شکار می  رسد
چابک و چیره شو دلا                        مشعل خیره شو دلا
زان که  به نیمه شب ز  ره            خیل و سوار می رسد
باش ترانه ساز  من                         ساز و دهل نواز من
هلهله کن که از سفر                      موکب یار می رسد
باش خزینه ی  زرم                         حقه و درج گوهرم
یار چو می رسد  ز  ره                     وقت نثار می رسد
طرف کله نهاده کج                         کاکلش اوفتاده کج
نکهت  تار زلف او                            سوی تتار می رسد
ضربه سم اسب او                         شور فکن به شهر  و کو
ضربه تو به سینه ام                    بر به هزار می رسد

آه دلا، چه خسته ای                     سوخته ای شکسته ای
از تو سخن به پاسخم                    سوخته وار می رسد

آه ، دلا،نزار تو                               چنگ گسسته تار تو
از تو هر آنچه می رسد                    ناله زار می رسد
ای دل پرخزان من                          باد غمت از آن من
خشکی و گل نمیکنی                     گرچه بهار می رسد
خسته مبتلا دلا                          پیر شدی دلا ، دلا
دیر شد آن  که گویمت                ((موسم کار می رسد))

-------------------------------------------------------------------------------
سپیدار

این حریفان  همه هرجایی و پستند و تو نه       کم ز پتیاره و پتیاره پرستند و تو نه
این گدایان به تمنای جوی سیم تنم                     چون چنار از سر خواهش همه دستند و تو نه
چون سپیدار رز آویخته این بی ثمران                     خویشتن را ثمر عاریه  بستند و تو نه
از تنم فرش هوس بافته خواهند و به عهد              رشته صد مرحله بستند و گسستند و تو نه
جرعه نوشان قلندر وش   سرگردانند                   یک شب از صد خم و صد خمکده مستند و تونه
دامن هرکه گذشت از برشان بگرفتند                    گل خارند و به  هردشت  نشستند و تو نه
ماه افتاده در آبند و سراپا به دروغ                        رونق خویش به یک موج شکستند  و تو نه

لیک با این همه صد حیف که در بیماری             گرد بالین من اینان همه هستند و تو نه
-------------------------------------------------------------------------------
تاریکی شب

من به رغم دل بی مهر تو دلدار گرفتم            گشتم و گشتم و بهتر ز تو را یار گرفتم
خنده ای کردم و دل بردم و با لطف نگاهی             تا بمیری ز حسد وعده دیدار گرفتم
دامن از دست من ای یار کشیدی چه توانم ؟           گله ای نیست اگر دامن اغیار گرفتم
بعد ازین ساخته ام با نی و چنگ و می و ساقی      بی تو من دامن این چار به ناچار گرفتم
لیک باور مکن ای دوست که این راست نگفتم           انتقام از دل سنگ تو به گفتار گرفتم
من کجا یاد تو از خاطر سودا زده راندم ؟                  یا کجا جز تو کسی یار وفادار گرفتم ؟
تا رخت  شمع فروزنده  بزم دگران شد                    من چو تاریکی  شب گوشه دیوار گرفتم
گله گردی که چرا یار تو یار دگران شد           دیدی ای دوست ، به یاری ز تو اقرارگرفتم؟

--------------------------------------------------------------------------------
یار نداری

چه دلی؟؟ ای دل آشفته که دلدار نداری      گر تو بیمار غمی از چه پرستار نداری؟؟
شب مهتاب همان به که ازین درد بمیری              تو که با ماهرخی وعده دیدار نداری
راز اندوه مرا از من آزرده چه پرسی ؟                  خون میفشان زدلم گر سر آزار نداری
گل بی خار جهانی که ز نیکو سیرانی                  قول سعدی است که با او سر انکار نداری
ای سرانگشت من این زلف سیه را زچه پیچی؟          که در این حلقه زنجیر گرفتار نداری
دل بیمار ز کف رفت و جز این  نیست سزایت           که طبیبی پی بهبودی بیمار نداری
گرچه سیمین،به غزلها سخن از یار سرودی     به خدا یار نداری،به خدا یار نداری
----------------------------------------------------------------------------
سایه دالان سمن ها


خفتنی شد به خدا بستر سرسبز چمنها
گفتنی شد به خدا  با تو در آن سبزه سخنها

خزه شد مخمل رنگین به گریبان طبیعت
لاله شد دکمه یاقوت  به سردست دمنها
وه چه خوش وسوسه بوسه و آغوش فزاید
مستی  عطر هوس پرور و نمناک گونها
خلوتی خواسته بودی که ببوسی لب ما را
وعده درسایه دالان فلک فام سمنها

مرغ سان بر سرهر شاخه بر آریم نواها
قو صفت در دل هر چشمه بشوییم بدنها
به رسنهای وفا  پای گریز تو ببندم
همچو تاکی که ز هر شاخه او رسته  رسنها
آه سیمین دل آن دوست  به دست آر و مرنجان
زان که آمد  ز همه خلق جهان سوی تو تنها
---------------------------------------------------------------------
فراموشت نمی کردم


سخن دیگر نگفتی ای سخن پرداز خاموشم
فراموشت نمی کردم چرا کردی فراموشم؟

ز سردی های خاک تیره آغوشت چه می جوید
چه بد دیدی ؟چه بد دیدی؟ ز گرمیهای آغوشم
نه چشم بسته بگشایی نه راه رفته باز آیی
به مرگت بار تنهایی چه سنگین است بر دوشم

به جز در دیده ام کی می پسندیدی سیاهی را؟
نمی بینی  مگر اکنون که سر تا پا سیه پوشم؟
تو آگه کردی از لفظم، تو ساغر دادی از شعرم
به دلخواه تو می گویم،به فرمان تو می نوشم
نه باهوشم،نه بیهوشم،نه گریانم نه خاموشم
همین دانم که می سوزم،همین دانم که می جوشم
پریشانم،پریشانم،چه می گویم؟نمی دانم
ز سودای تو حیرانم،چرا کردی فراموشم؟
--------------------------------------------------------------------------------
صدف

ننوازی به سرانگشت مرا ساز خموشم
زخمه بر تار دلم زن که در آری به خروشم

چون صدف مانده تهی سینه ام از گوهر عشقی
ساز کن ساز غم امشب، که سراپا همه گوشم
کم ز مینا نیم ای دوست  که گردش بزدایی
دست مهری چه شود گر بکشی بر بر و دوشم
من زمین گیر گیاهم، تو سبک سیر نسیمی
که به زنجیر وفایت نکشم هرچه بکوشم

تا به وقت سحرم چون گل خورشید برویی
دیده صد چشمه فرو ریخت به دامن شب دوشم
بزمی آراسته کن تا پی تاراج قرارت
تن چون عاج به پیراهن مهتاب بپوشم
چون خم باده دراین شوق که گرمت کنم امشب
همه شادی همه شورم،همه مستی همه جوشم
تو و آن الفت دیرین ،من و این بوسه شیرین
به خدا باده پرستی ، به خدا باده فروشم











 
نظرسنجی
نظر شما در مورد مطالب ارائه شده ؟
 
نفرات آنلاین
ما 1 مهمان آنلاین داریم
آمار
بازدیدکنندگان : 263439